عزیز من

عشق...

zemorkhan — Sat, 08 Sep 2007 11:26:58 GMT

تا تو رفتي همه گفتند :

از دل برود هر آنکه از ديده برفت وبه ناباوري و غصه من خنديدند

آه اي رفته سفرکه دگر باز نخواهي برگشت کاش مي آمدي و مي ديدي که در اين عرصه دنياي بزرگ چه غم آلوده جدايي هايي ست و بداني که....

«از دل نرود هر انکه از ديده برفت.»

جادوی دوستت دارم

zemorkhan — Wed, 05 Sep 2007 10:54:40 GMT

در قصه ای قدیمی حکایت می کنند که وقتی روزی روزگاری در سرزمینی دور ، مردم گناهان بسیار کردند و مورد خشم خداوند قرار گرفتند ، خداوند بر آن شد تا تنبیهی سخت بر آنها مقرر فرماید .

تنبیهی سخت تر از آتش و سیل و زلزله و قحطی و بیماری ، تنبیهی که نسل ها را سوزنده تر از آتش بسوزاند ، بی آنکه بیندیشن یا بر آن واقف شود .

پس خداوند دو کلمه ی « دوستت دارم » را از ذهن و قلب مردم پاک کرد ، چنان که از روز ازل آن کلمات را نه شنیده ، نه گفته و نه احساس کرده باشند .

ابتدا همه چیز عادی و زندگی به روال همیشگی خود در گذر بود . اما بلا کم کم رخ نمود . زمانی که مادری می خواست عشقی بی غش تقدیم فرزند کند، هنگامی که دو دلداده می خواستند کلام آخر را بگویند و خود را یکباره به دیگری واگذارند ، آن گاه انسانها ، دو همسایه ، دو برادر ، دو دوست در سینه چیزی گرم و صادقانه احساس می کردند و می خواستند که آن را نثار دیگری کنند ، زبان ها بسته بود و چشم ها منتظر و آن کلامی که پاسخگوی همه ی این نیازها بود ، از دهان کسی بیرون نمی آمد و تشنگی ها سیراب نمی شد ،

و بعد .....

کم کم سینه ها سرد شد ، روابط گسست و ملال و بی تفاوتی جایگیر شد ، دیگر کسی حرفی برای گفتن به دیگری نداشت ، آدم ها در خود فسردند و در تنهایی بی وقفه از خود پرسیدند :

چه شد که ما به اینجا رسیدیم ، کدام نعمت از میان ما رخت بر بست ؟ و اندوه امان شان رابرید.

خداوند دلش بر این قوم ، که مفلوک تراز همه ی اقوام جهان شده بودند ، سوخت و کلمات « دوستت دارم » را به ذهن و قلب آنها باز گرداند ...

خدا را شکر که ما هنوز می توانیم به یکدیگر بگوییم « دوستت دارم »

کاش می شد

zemorkhan — Tue, 03 Oct 2006 09:33:01 GMT

با من امشب چیزی از این رفتن نگو

نه نگو

از این سفر با من نگو

من به پایان می رسم از کوچ تو

با من از این مردن نگو

کاش می شد لحظه ها را پس گرفت

کاش می شد از تو بود و با تو بود

کاش می شد در تو گم شد از همه

با من امشب چیزی از این رفتن نگو

نه نگو

از این سفر با من نگو

من به پایان می رسم از کوچ تو

با من از این مردن نگو

کاش می شد فردا را کسی پنهان کند

لحظه را در لحظه سرگردان کند

کاش ساعت را بمیراند به خواب

ماه رابر شاخه آویزان کند

می روی تا قصه را غم نامه تدفین گل

می روی تا واژه را باران خاکستر کنی

ثانیه تا ثانیه گل واره ویران شدن

می روی تا بخشی از جان مراپرپر کنی

با من امشب چیزی از رفتن نگو

با من امشب چیزی از این رفتن نگو

نه نگو

از این سفر با من نگو

من به پایان می رسم از کوچ تو

با من از این مردن نگو

بیژن

می دونی چیه اینا حرفای دلم که این بار بیژن واسه گفتنش بهم کمک کرده .

عزیز من

zemorkhan — Sun, 16 Jul 2006 08:19:52 GMT

اکنون که لحظه های با تو بودن

میلاد دوباره ات را مسرورانه فریاد می کنند

من به تو می اندیشم

که چگونه

عاشقانه هایم را معنا می بخشی

عزیز دست داشتنی من تولدت مبارک

عشق ...

zemorkhan — Tue, 06 Jun 2006 12:11:00 GMT

گل اگر شبنم خونین بیاشامد تا ابد با طراوت و زیبا می ماند چه بهتر اینکه شبنم خونین از دل دردمند عاشقی چون من سرچشمه گیرد پس تو ای گل بدان راز حیات را کشف نکردی بلکه زندگی جاودانی تو بقیمت مرگ و نیستی دل حساس و رنجیده ای چون من تمام شد .

گل زیبا می رفت تا در آغوش ظلمت شبانه با ناز و غمزه فراوان به خواب رود بلبل از راه دور با دلی پر از طبش می شتافت تا قبل از آنکه گل بخوابد خود را به پای پر خار معشوق برساند و ناله سر دهد و آنچنان بفریاد و فغان آید که گلستانی از خواب بر انگیزد و از جفای معشوقه به عالمیان شکوه و شکایت کند اما معشوقه ی جفاکار و سنگدل در مقابل آنهمه عشق و محبت چند نیش از خارهای خود را در دل دردمند بلبل فرو برد . پرنده تیره روز خود را به آغوش گل افکند و با خون دل که قطره قطره می چکید بدن لطیف گل را سرخ فام ساخت و باشستن جسم با طراوتش به او حیات ابدی و جاودانه بخشید .

صبحگاهان که دخترک زیبای صاحبخانه از کنارگل گذشت نگاهی به زیبایی گل افکند و بدون اینکه به جسد بی جان بلبل شوریده حال بیندیشد لبخندی زد و گذشت اما ....

اما غافل از اینکه او نیز چون همان گل بی خار روزی با خون دل من استهمام کرده و حیات جاودانی به دست خواهد آورد .

دوستت دارم

zemorkhan — Sun, 16 Apr 2006 10:16:49 GMT

ابتدا همه چیز عادی و زندگی به روال همیشگی خود در گذر بود . اما بلا کم کم رخ نمود . زمانی که مادریمی خواست عشقی بی غش تقدیم فرزند کند، هنگامی که دو دلداده می خواستند کلام آخر را بگویند و خود را یکباره به دیگری واگذارند ، آن گاه انسانها ، دو همسایه ، دو برادر ، دو دوست در سینه چیزی گرم و صادقانه احساس می کردند و می خواستند که آن را نثار دیگری کنند ، زبان ها بسته بود و چشم ها منتظر و آن کلامی که پاسخگوی همه ی این نیازها بود ، از دهان کسی بیرون نمی آمد و تشنگی ها سیراب نمی شد ،

و بعد .....

چه شد که ما به اینجا رسیدیم ، کدام نعمت از میان ما رخت بر بست ؟ و اندوه امان شان رابرید.

خدا را شکر که ما هنوز می توانیم به یکدیگر بگوییم

« دوستت دارم »

تو ......

zemorkhan — Tue, 14 Mar 2006 08:35:49 GMT

دریای امواج دلم امان رسیدن قایق سر در گم عشق را به ساحل سکوت نمی دهد و زبان و قلم بی تابم توان راز داری رنج صندوقچه دلم را نمی دهد .

سکوت در میان نگاههای اطرافیان گم کرده ام غصه ام را در میان برگهای خشک شده آرزو پنهان می کنم برای ماندن با تو و دیدن تو خزان زندگی را با ذره ای صبر پشت سر می گذارم باد سوزان مشکلات هر روز صورتم را نوازش می دهد و با اشکهایم آنرا می شوید ولی من ، بخاطر تو چشمهایم را باز نگه می دارم تا روزی که ترا در مقابل خود ببینم عشق تو را پنهان کنم .

می خواهم قلبت را به خاطر امانت داریم بگیرم .بار دیگر از کبوتر مهری که هر روز از خانه ی دلت بسوی کلبه ی زخمیم روانه می سازی سپاسگذارم و در مقابل دریای اشکهایم را بتو هدیه می کنم .

وفا

zemorkhan — Sat, 04 Mar 2006 14:30:51 GMT

بیا آری بار دیگر بیا و از کوچه ی خستگی هایم عبور کن بیا .

یادته

یه روز بهت گفتم :

وقتی می خواستم گریه کنم گفتند کودکانه است .

وقتی می خواستم زندگی کنم راهم را بستند .

وقتی می خواستم عاشق شوم گفتند گناه است ،

وقتی خواستم بخندم گفتند دیوانه است

و وقتی خواستم سکوت کنم گفتند عاشق است

و وقتی خواستم دل ببندم رهایم کرد

تو گفتی این حرف را نگو ،

من تا ابد کنار تو هستم و پیش هم خواهیم ماند

اما به خدا از تو بی وفاتر ندیدم

آره

خداوندا به دوستی تو محتاجم

zemorkhan — Mon, 27 Feb 2006 08:17:01 GMT

خداوندا

اینک که در این خلوت به پای هم رسیده ایم اینک که در این کویر غربستان من ایستادهام و تو ، هر چه برای گفتن داری به من بگو که لحظه ای برایم وجود ندارد .

خداوندا اگر باز هم تو نبودی که در این خلوت تا با من خدایی و من بندگی باز چه می شد ؟

خداوندا آنقدرخسته دل و عاجزو بیمار از این زندگی شده ام که دیگر مگو و مپرس آنچنان

« شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم که نگو »

خداوندا دوستان زیادند و دوستدارانم کم به دوستی تو محتاجم و بس من ماندهام تا حرف دلم را با تو چگونه بگویم .

چشم های تو .... و من

zemorkhan — Tue, 21 Feb 2006 05:59:13 GMT

چرا نمی کشد مرا خدای چشم های تو

منی که سخت مانده ام به پای چشم های تو

به قلب ساعتم قسم دقیقه ای هزار بار

عجیب دلم می کند هوای چشم های تو

چقدر با ستاره ها به لحن گاهواره ها

شبانه درد دل کنم برای چشم های تو

به بی وفائت قسم که کس ترین ناکسم

اگر وفا کنم به کس به جای چشم های تو

اگر چه شرم دارم بگوئمت که شاعرم